De weg naar hulphond

3 jaar geleden begon onze weg naar officiële hulphond. Tot op de dag van vandaag hebben we dit doel nog steeds niet bereikt.

Het begin…
23 augustus 2014 kwam Maxi een Duitse herder pup van 9 weken oud in mijn leven. Wat was dit een kanjer. Dit was liefde op het eerste gezicht. Al van toen was ik overtuigd dat ik mijn hond zelf wilde gaan opleiden met behulp van een gecertificeerde hulphonden school. Vooral omdat ik er van hou om erbij betrokken te zijn. Alleen wist ik toen niet dat dit een lange weg ging worden met veel tegenslagen.

De puppy school
Toen Maxi nog puppy was besloot ik om naar een puppy school te gaan om de basis behoeften aan te leren zoals zit en lig. Na een tweetal weken les te volgen in de puppy school kwam de trainster naar me toe en liet me weten dat ik mijn geld aan het verdoen was en dat ze niets meer voor ons kon betekenen. Dit was een harde klap in mijn gezicht. Voelde mij dit moment zeer hard in de steek gelaten. Nu drie jaar later weet ik dat het niet aan mij lag, maar dat ze gewoon geen ervaring hadden om iemand in een rolwagen te begeleiden. De basis behoeften hebben we dan maar thuis alleen aangeleerd.

Puberteit
Toen Maxi begon te puberen kreeg ik wat problemen met dat hij aan de leiband redelijk nerveus was toen hij een andere hond tegen kwam. Waardoor hij ging trekken en blaffen. We hebben toen contact gekregen met een hondenschool dyadis gespecialiseerd in hulphonden. We mochten daar een maand proef lopen, maar al vlug kreeg ik het gevoel dat dit was om mij te laten zwijgen. Daar kregen we na een maand te horen dat we geen geschikt team waren om verder te mogen doen. Dit was de tweede grote klap in korte tijd. De moed begon me in de schoenen te zakken.

Epilepsie
Op latere tijd kreeg Maxi epilepsie. Hij kon nooit een herkende hulphond worden dat was zeker. Maar ondanks alles had hij mij toch een goed jaar bijgestaan in mijn leven. Wat was ik zo verliefd op deze hond. Na lang denken en praten met mijn partner besloten we om een nieuwe hond erbij te nemen.

Afscheid valt zwaar
We kozen terug voor een Duitse herder maar nu een meisje, Zina. In het begin lukte dit zeer goed. Beiden gedroegen zich perfect. Maar ik voelde mij er niet goed bij. Een jaar lang had Maxi overal met me mee geweest. We waren echt onafscheidelijk en een goed duo. Nu kon hij niet meer overal met me mee waardoor hij meer dan vroeger alleen thuis bleef. Elke keer toen ik naar ergens vertrok brak mijn hart. De droevige blik in zijn ogen knelde me zo hard dat het me soms tegen hield om ergens heen te gaan.

Veel mensen vertelden me toen dat het beter was om een nieuw gezin te gaan zoeken voor Maxi. Wat was ik dan boos. Je laat toch ook je kind niet zomaar vallen omdat er wat aan mis is? Doordat ik zelf een handicap heb was dit een nog eens moeilijkere keuze? Want in mijn leven word ik ook veel aan de kant geduwd door mijn handicap. Deze tijd zijn er zeer veel traantjes geweest. Voelde mij door niemand gesteund of begrepen. Na maanden met mezelf in conflict te gaan heb ik de knoop doorgehakt en besloten om voor hem een nieuwe thuis te zoeken. Gelukkig kon hij bij mensen die bereid waren om nog af te spreken zodat ik hem nog steeds kan zien. Nu een jaar later besef ik dat dit een goede keuze was, maar nog steeds na het terug zien is het afscheid nog altijd met traantjes ookal weet ik dat hij daar goed verzorgd wordt. Maar ik ben één van mijn kinderen verloren en niets kan deze wonde genezen.

Zina
Toen zei bij ons in huis kwam was ze ook 9 weken oud. Vanaf dag 1 was de klik er. Onmiddellijk had ze mij gekozen als haar bazin en niet mijn man. Dit was een goed teken. Met Zina had ik van het begin al een school van Antwerpen.

Vzw De Antwerpse hulphonden
Was een school waar ik me als eerste instantie zeer goed bij voelde. We mochten op gesprek gaan en onze uitleg doen. Dit moment dacht ik dat er voor de eerste keer mij echt iemand begreep en dat het de eerste stap was in de juiste richting. Toen het gesprek gedaan was ging ik in een maand weten of we van start gingen gaan. Maar er kwam geen antwoord. Na wat langer wachten trok ik me stoute schoenen aan, maar telkens geen antwoord op mijn vraag. Of het was te druk of ze was niet aanwezig altijd kwam er een uitvlucht. Waarom dat weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Mijn ergotherapeut liet me weten dat het beter was om met zo een school niet verder samen te werken. Dus het stopte terug. Weer gingen we terug naar het begin von onze hoge berg. Terug was de teleurstelling zeer groot. Wat loopt er toch steeds mis?

Bulters Mekke
Na een bericht te posten op onze Facebook pagina waar we vertelden dat het weer was tegen gevallen liet een van onze volgers weten dat er een school van uit Holland ook honden in België aan huis komt trainen. Onmiddellijk typte ik de naam in in Google om wat research te doen. De naam kwam mij bekend voor, maar hoe de school te werk ging en wat hun motto is daar had ik geen flauw benul van.

Na een paar dagen op hun site te kijken besloot ik om een mail te versturen. De school sprak en spreekt me nog steeds zeer hard aan. Met een mail die je niets verkeerd dacht ik dan dus laten we onze kans wagen. Toen de mail verstuurd was kregen we nog de dag zelf antwoord terug. Dat was nieuw voor me. Normaal gezien was ik de gene die om antwoord moest gaan vragen. Het antwoord was dan ook onmiddellijk positief. Ze trainen ook honden van uit België.

Ik weet niet waarom, maar van in het begin zit mijn gevoel goed bij deze school. We kregen dan ook al vlug onze praktische indicatie. Dit is een zeer uitgebreide vragenlijst waar je moet in aangeven waarom je denkt dat een hulphond meerwaarde kan geven aan je leven en waarom je voor deze school hebt gekozen. Zo een lijst Vul je best samen in met je ergotherapeut.

VAPH
Hier in Belgie als je een hulpmiddel nodig hebt vragen we dat aan bij het VAPH (Vlaams Agentschap voor personen met een handicap). Samen met mijn ergotherapeut heb ik mijn dossier voor de aanvraag opgesteld. Daar kruipt zeer veel tijd in en heeft wat frustratie met zich mee. Er komen vragen naar boven waar je een moeilijk antwoord moet op geven. Het best is om alles zo uitgebreid mogelijk uitteleggen. Na het dossier optestellen wordt het dossier verstuurd naar het VAPH. Zelf dacht ik er komt daar vlug een antwoord op, maar nee hoor. Tot op de dag van vandaag wachten we nog steeds op het VAPH zijn antwoord. Hulphonden staan niet in de referentielijst. Waardoor mijn dossier is doorgestuurd naar het BBC ( bijzonder Bijstandscommissie).

Momenteel wachten wij dus nog steeds op ons antwoord en hopen we om zo vlug mogelijk te kunnen beginnen met de opleiding.

Wordt vervolgd…

Advertenties